De succesvolle Meetpoint Eaters-jaren hadden niet het gehoopte kampioenschap opgeleverd en hadden veel geëist van de veerkracht van iedereen met een Eaters-hart. De ambities waren echter onveranderd en na het vertrek van dragende spelers naar het buitenland, werden spelers van verschillende Nederlandse teams alsmede verse imports en Nederlands-Canadezen naar Geleen gehaald. Er verscheen een onherkenbaar team aan de start onder leiding van de nieuwe coach Steve Gatzos. Op papier nagenoeg onverslaanbaar, was de club zelfs hofleverancier van Oranje. De nieuwe naam – Hatulek Heaters – en het bijbehorende vreemdelingenlegioen vielen echter niet goed bij het Geleense publiek, dat massaal wegbleef. De ploeg bleek bovendien niet bepaald een eenheid. Een flinke gemeentelijke subsidiekorting betekende een volgende fikse aderlating en de eerste broodspelers vertrokken. In de bekercompetitie bleef men wel na acht wedstrijden ongeslagen en werd de bekerfinale tegen Tilburg bereikt. In de zes weken daartussen veranderde het team compleet van samenstelling en op 25 januari waren het vooral de Brabantse nachten die lang duurden na een 1-8 bekerafgang in Eindhoven. In de strijd om het kampioenschap eindigde Geleen nog op een tweede plaats achter Tilburg, dat in de loop van het seizoen een opwaartse ontwikkeling had doorgemaakt. Nijmegen werd de tegenstander in de halve finale van de play-offs. Deze best-of-five serie werd op thuisijs begonnen met een 0-3 verlies maar daarna werd er drie keer op rij gewonnen voor een plek in de finale tegen Trappers. De ongelijke strijd leverde niet alleen drie achtereenvolgende verliespartijen op maar ook de grootste nederlaag in de play-offs (14-2 in de kampioenswedstrijd in Tilburg) sinds 1984.