Een nieuw bestuur, een nieuwe organisatie, een nieuwe hoofdsponsor (Meetpoint), een half dozijn nieuwe spelers (onder wie Troy Binnie, waardoor de fameuze B-train aanvalslijn ontstond) en een nieuwe – oude – coach (George Peternousek) die al na 6 wedstrijden (drie maal winst en drie maal verlies) vervangen werd door voormalig bondscoach Cliff Stewart. Onder de ijzeren discipline van de Canadese oefenmeester noteerde de ploeg meteen een ongeslagen reeks die maar liefst veertien wedstrijden aanhield. Sportief succes kon niet uitblijven en Meetpoint Eaters plaatste zich voor de bekerfinale tegen Tilburg. De Brabanders voerden op dat moment weliswaar de ranglijst aan, maar hadden nog geen duel tegen Geleen weten te winnen. Duizend Eaters-fans trokken op 22 januari 1992 vol goede moed naar Eindhoven om vervolgens van een koude kermis thuis te komen. Tilburg (met voormalig Eaters-speler en -coach Don Fraser achter de bank) ging met de beker aan de haal: 5-2. Het vizier werd op de titel gericht en waar Rotterdam in de ene halve finale van de play-offs op Utrecht stuitte, was de andere best-of-three serie een rematch van de bekerfinale. Utrecht had aan drie duels genoeg om de finale te bereiken; Geleen één wedstrijd meer. Na een 9-3 nederlaag in de eerste confrontatie in Tilburg, werd het thuis 6-3, uit 3-4 en thuis 5-4 na een zinderende ontknoping in overtime. De finalereeks tegen Utrecht werd feitelijk in de derde wedstrijd beslist. Bij de stand 1-1 in de serie (beide ploegen hadden hun thuiswedstrijd weten te winnen) begon Geleen in Utrecht aan de slotperiode met een 1-3 voorsprong. 28 Seconden vóór tijd werd echter de gelijkmaker gescoord en in de verlenging verloor men zelfs. In Glanerbrook vierden de bezoekers twee dagen later de prolongatie van hun titel: 3-5.